Los talhuquets que hèn la mosaïca com las votz la polifonia.
La canta tradicionau qu'ei un monològue a mantuns,
ua comunicacion dab los uelhs, las aurelhas.
Que junta las votz e las aledadas que son las soas pulsacions.
Aqueth cant que vien deu còr, per delà las tecnicas sapientas.

Ardalh qu'ei vadut chic a chic deu plasèr de quauques nhacats de la "Cante Mourlanèse" de's retrobar autorn de cants mei o mensh coneguts e qui vòlen apregondir en bèth trobar d'autas armònias.

Dab la soplessa d'un petit grop, de mei mixte, Ardalh que s'a creat ua identitat.
Aquesta, qu'ei ua color de votz, la causida deu cant polifonic qui a hèit vàder votz originaus, creativas. Aquestas colors mirgalhadas que's neureishen deu noste imaginaire, de la nosta istòria personau en tot passejà's peus camins deus vielhs e deus naveths.

Ardalh n'arrenega pas la tradicion. Dens la cançon, l'Istòria que's mia cambiaments... e la gent que s'ac desbromban.
Ardalh que participa a d'aquesta muda de las longas qui hè la tradicion tan vitèca.